چرا واشنگتن نمی‌تواند تنگه هرمز را با زور باز کند؟

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از الجزیره، در بحبوحه مذاکرات روز گذشته بین آمریکا و ایران، و درحالی که تنگه هرمز به اذعان خود منابع آمریکایی تحت کنترل کامل کشورمان قرار دارد، فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) ادعا کرد که قصد دارد یک گذرگاه امن در تنگه هرمز ایجاد کند.

این عملیات طبق گزارشی که توسط شیماء بوعلام، خبرنگار الجزیره، تهیه شده است، با خطرات زیادی همراه خواهد بود و وضعیت فعلی تنگه هرمز و ابهامات مربوط به اقدامات نظامی ایران برای جلوگیری از عبور و مرور بدون موافقت این کشور اوضاع نگران کننده ای را برای آمریکایی ها رقم می زند.

بر اساس این گزارش، مین‌های دریایی کاشته شده و پوشش آتش‌باری که نیروهای ایرانی در اطراف تنگه هرمز فراهم کرده‌اند که روزانه یک سوم مصرف جهانی انرژی را منتقل می‌کند، لذا هرگونه تحرک برای آمریکا در این آبراه بزرگ را بسیار دشوار می‌کند.

خبرنگار الجزیره تاکید کرد که اگر ایالات متحده تصمیم بگیرد که عملیات باز کردن یک گذرگاه امن در تنگه هرمز را ادامه دهد، باید با عملیات اطلاعاتی پیچیده‌ای برای شناسایی مواضع سکوهای موشکی و قایق‌های تندرو ایرانی، و همچنین مین‌های دریایی که خطرناک‌ترین سلاح در این رویارویی هستند، آغاز کند.

در ادامه این مقاله آمده است که نشانه‌های اجرای این عملیات پیچیده با اعلام پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، مبنی بر حرکت ناوشکن‌های فرانک پیترسون و مایکل مورفی به سمت تنگه هرمز برای ایجاد منطقه قرنطینه دریایی، ظاهر شد. بر اساس آخرین گزارش فرماندهی مرکزی، ایالات متحده استراتژی پاکسازی گذرگاه‌ها را دنبال خواهد کرد، به این معنی که در مرحله اول به دنبال پاکسازی کامل تنگه هرمز نخواهد بود.

بر اساس این گزارش، این استراتژی واشنگتن بر ایجاد یک مسیر امن با عرض مشخص پس از تأیید عاری بودن آن از تهدیدات استوار است، و سپس از طریق هوا توسط هواپیماهای اختصاصی برای مقابله با قایق‌های تندرو، امنیت آن تأمین خواهد شد.

خطرناک‌ترین سلاح

خبرنگار الجزیره تصریح کرد: مین‌های دریایی که ایران زرادخانه متنوعی از آن‌ها را در اختیار دارد، بزرگترین چالش برای این مأموریت آمریکا هستند، زیرا با چشم دیده نمی‌شوند، بلکه روی آب شناورند یا در زیر آب پنهان شده‌اند.

از جمله انواع مین‌هایی که تهران در اختیار دارد، عبارتند از:

-مین‌های شناور سرگردان، که با جریان‌ آب حرکت می‌کنند و در تماس با کشتی‌ها منفجر می‌شوند.

-مین‌های تماسی شناور، که روی سطح آب شناورند و در برخورد کشتی با آن‌ها منفجر می‌شوند.

-مین‌های تماسی که توسط کابل‌ها در کف دریا ثابت شده‌اند.

مین‌های کف‌خیز، که در کف دریا ثابت می‌شوند و برای آب‌های کم‌عمق مناسب هستند و با فیوزهای مغناطیسی کار می‌کنند.

-مین‌های اژدری، که پیشرفته‌ترین نوع مین های دریایی هستند و در هنگام شناسایی کشتی‌ها به سمت آن‌ها پرتاب می‌شوند.

-مین‌های خود دفن‌شونده، که در زیر رسوبات پنهان می‌شوند و کشف آن‌ها را بسیار دشوار می‌کند.

بر اساس این گزارش، تا مارس گذشته، تصور می‌شد که ایران حدود ۶ هزار مین دریایی و صدها قایق تندرو در اختیار دارد که به آن امکان می‌دهد مین‌ها را به سرعت در تنگه هرمز پخش کند. ایالات متحده ادعا می‌کند که موفق به نابودی و غرق کردن بیشتر کشتی‌های جنگی ایران شده است، اما میزان خسارت وارده به آن‌ها مشخص نیست.

الجزیره افزود: برای مقابله با این وضعیت، مین‌روب‌ها گزینه‌ای اجتناب‌ناپذیر هستند، زیرا آن‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که برای مین‌ها نامرئی باشند، یعنی دارای اثر مغناطیسی کم و صدای تقریباً صفر برای جلوگیری از مین‌های صوتی هستند.

طبق این گزارش، این مین‌روب‌ها از بدنه‌های شیشه‌ای یا مواد غیرفلزی ساخته می‌شوند، و مأموریت اصلی آن‌ها از کشف با استفاده از سونار برای شناسایی مین‌ها در زیر سطح آب آغاز می‌شود، سپس طبقه‌بندی آن‌ها که آیا مغناطیسی، صوتی یا مبتنی بر فشار هستند، تا مرحله خطرناک‌تر که خنثی‌سازی یا انفجار است؛ از طریق ربات‌های زیر آب یا غواصان متخصص انجام می شود.

خبرنگار الجزیره تاکید کرد که با این حال، نیروهای آمریکایی در این عملیات با تهدیدات متعددی روبرو هستند، زیرا باز کردن یک گذرگاه امن در تنگه هرمز به بیش از ۲۰ مین‌روب نیاز دارد، از جمله کشتی‌های فرماندهی، پشتیبانی و سیستم‌های رباتیک زیر آب. همچنین، پاکسازی بین ۵۰ تا ۱۰۰ مین ممکن است روزها طول بکشد، و پاکسازی مین‌های کوچک ممکن است حدود دو ماه طول بکشد، و بنابراین مقابله با صدها مین ممکن است چندین ماه به طول انجامد.

در پایان این مقاله آمده است که از سوی دیگر، با عدم هماهنگی با تهران، بخش‌هایی از آب‌های بین‌المللی در تنگه هرمز ممکن است مناطق درگیری احتمالی باشند، زیرا این منطقه باریک احتمال دارد هرگونه حرکت نظامی را به هدفی آشکار و آسان تبدیل کند.